ਅਜ ਆਪਾਂ ਟੀ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ

ਅਜ ਆਪਾਂ ਟੀ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ

ਅਜ ਸ਼ਾਮ ਆਪਾਂ ਟੀ ਵੀ ਤੇ
ਫਿਲਮ ਵੇਖਾਂਗੇ

ਤੂੰ ਅਰਸਤੂ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇਂਗਾ
ਮੇਜ ਤੇ ਬਹਿਕੇ
ਮੈ ਰਹਿਰਾਸ ਨ੍ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ
ਖਿਮਾ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈਕੇ

ਨਾਲ ਨਾਲ ਬੈਠਾਂਗੇ ਸੋਫੇ ਤੇ
ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਕੰਬਲ ਲੈਕੇ

ਮੈਂ ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਖਿੱਲਾਂ  ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ
ਤੂੰ ਕਹਿਨੈਂ ਤਾਂ
ਨੂਣ ਤੇ ਮੱਖਣ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ

ਇਕੋ ਕੌਲੇ ‘ਚੋਂ  ਖਾਵਾਂਗੇ
ਕੋਈ ਖਿੱਲ ਬਾਹਰ ਡਿਗੀ
ਚੁਕਾਂਗੇ ਨਹੀਂ

ਜੇ ਡਰੀ
ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਤੇਰੀ ਵੱਖੀ ਨਾਲ
ਲਗ ਜਾਊਂ
ਚੀਕ ਵੀ ਮਾਰੂੰ ਕੰਨ ਪਾੜਵੀਂ
ਹੱਸੂੰ ਗੀ ਉਚੀ ਭਾਵੇਂ
ਦੁਖਣ ਪੱਸਲੀਆਂ
ਤੂੰ ਵੀ ਹੱਸੇਗਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੁਤਕੁਤਾੜੀਆਂ
ਕੱਢੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ

ਯਾਦ ਕਰਾਂਗੇ ਉਹ ਦਿਨ
ਚੰਗੀ ਮਾੜੀ ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਲਮ
ਵੇਖਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਭਾਲਦੇ
ਮੂੰਗਫਲੀ ਦਾ ਲਿਫਾਫਾ ਤੇ
ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਰਿਉੜੀਆਂ
ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਹੀਰੋਇਨ ਮਗਰ ਟਪਦਾ
ਵੇਖ ਹਸਦੇ

ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ
ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਦਿਲ ਫੈਂਕ ਸਕਦੈ
ਟਪੂਸੀ ਮਾਰਕੇ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ
ਹਾਂ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇਂ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਬਾਂਦਰੀ

ਅਜ ਸ਼ਾਮ ਆਪਾਂ ਟੀ ਵੀ ਤੇ
ਫਿਲਮ ਵੇਖਾਂਗੇ

ਮਿਰਤੂ

ਮੈਨੂੰ ਪੈੜਚਾਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ

ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਜੋ

ਨਿਖੜ ਗਏ

 

ਜਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਪੈਰਾਂ

ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ

ਅਜ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਹੋ ਗਈ ਹੈ

ਆਪਣੇ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਹੈ

 

ਹੱਤਿਆ ਪਿੱਛੋ ਹੀ

ਕਿਉਂ ਪਤਾ ਲਗਦੈ

ਆਪਣਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਆਪਣਾ ਹੈ

ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ

 

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਵਿਚ

ਥੁਹੜਾ ਜਿਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਲਈ

ਕੇਵਲ ਸਹਿਣ ਲਈ

ਦੱਸਣ ਲਗਿਆਂ ਜੀਭ

ਗੁੰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

 

ਗੁੰਗਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਉਹਤੋਂ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ

 

ਕਵੀ ਵਾਙੂ

ਜਦੋਂ ਕਵਿਤਾ ਦੀ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ