ਮਿਰਤੂ

ਮੈਨੂੰ ਪੈੜਚਾਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ

ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਜੋ

ਨਿਖੜ ਗਏ

 

ਜਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਪੈਰਾਂ

ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ

ਅਜ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਹੋ ਗਈ ਹੈ

ਆਪਣੇ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਹੈ

 

ਹੱਤਿਆ ਪਿੱਛੋ ਹੀ

ਕਿਉਂ ਪਤਾ ਲਗਦੈ

ਆਪਣਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਆਪਣਾ ਹੈ

ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ

 

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਵਿਚ

ਥੁਹੜਾ ਜਿਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਲਈ

ਕੇਵਲ ਸਹਿਣ ਲਈ

ਦੱਸਣ ਲਗਿਆਂ ਜੀਭ

ਗੁੰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

 

ਗੁੰਗਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਉਹਤੋਂ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ

 

ਕਵੀ ਵਾਙੂ

ਜਦੋਂ ਕਵਿਤਾ ਦੀ

ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਉਡੀਕ

ਮੈ ਘਰ ਦਾ ਬੂਹਾ ਓੜਕਿਆ ਹੀ ਹੈ

ਭੇੜਿਆ ਨਹੀਂ

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ

ਬੰਦ ਬੂਹੇ ਤੇ ਜੋਗੀ

ਅਲਖ ਨਹੀਂ ਜਗਾਉਂਦੇ