ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਨੂੰ

ਇਉਂ ਨਹੀਂ ਮਰਨਾ ਸੀ ਤੂੰ

ਕੋਈ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਦਾ

ਨਾ ਫੁੱਲ ਬਣਿਆ ਨਾ ਤਾਰਾ

ਨਾ ਹਿੱਕ `ਚ ਗੋਲੀ ਖਾਧੀ

ਨਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਸਿਹਰੇ

ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ

ਕਲਮ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ

ਕਵਿਤਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ

ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ

ਲਈ ਕੁਝ ਤਾਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ

ਮਿਰਤੂ ਫ਼ਰੋਸ਼ ਜਾਣਦੇ ਹਨ

ਜਿਸ ਭਾ ਸ਼ਿਵ ਪਾਸ ਤੇ ਭਗਤ

ਦੀ ਮਿਰਤੂ ਵਿਕਦੀ ਹੈ

ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ ਵਿਕਣੀ

ਉਹ ਮੰਡੀ ਦੇ ਸਭ ਗੁਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ

ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਉਤੇ

ਤੇਰੀ ਕੰਗਾਲੀ ਤੇ ਜਾਤ ਦੇ

ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵਰਕ ਚਾੜ੍ਹ ਦੇਣਗੇ

ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਦੀ ਚਿੱਠੀ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਰਾਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ
ਉਹ ਸਰਨਾਵਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ
ਨਵਾਂ ਅਜੇ ਤਕ ਮਿਲਿਆ ਨਾਹੀਂ
ਇਹ ਬਸਤੀ ਵੀ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ

ਮਰਿਆ ਵੀ ਤਾਂ
ਮੌਤ `ਚ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ
ਸੜਿਆ ਵੀ ਤਾਂ
ਅੱਗ `ਚ ਸੜ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੜਿਆ

ਜਦ ਤਕ ਨਵਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ
ਚਿੱਠੀ ਪੱਤਰ
‘ਵਾਇਆ (via)ਕਵਿਤਾ‘ ਕਰਨਾ

 

ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਵੇਲੇ

ਪਿਆਰੇ
ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗਾ
ਟ੍ਰਸਟ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗਾ
ਨਾਂ ਹੀ ਛਾਪਾਂਗਾ
ਸਿਮਰਤੀ ਗ੍ਰੰਥ
ਸ਼ੋਕ ਸਭਾ ਤੇ
ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਫਿਕਰੇ ਘੜ ਘੜ

ਸੰਧਿਆ ਹੋ ਗਈ ਹੈ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ
ਬਿਰਖ ਥੱਲੇ ਖੜ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ
ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੂਰਜ
ਨੂੰ ਹੱਥ ਹਿਲਾਵਾਂਗਾ

ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ 
ਕਵਿਤਾ ਲਿਖ ਕੇ
ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਵਾਂਗਾ
ਇਕ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ
ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਵੇਲੇ
ਕਦੇ ਕਦੇ
ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਸਿੱਲ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ