ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਫ਼ਨਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ
ਫ਼ਿਰ ਆਪ ਉਸ ਵਿਚ ਫ਼ਨਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ
ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ ਸੋ ਦਰ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ
ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ
“ਗੁਰੂਵਰ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ
ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ”
ਗੁਰੂ ਸੰਪੂਰਣ ਹੁੰਦਾ
ਜਦੋਂ ਬੇਲੋੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਗੁਰੂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਚਿੱਥ ਕੇ
ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ `ਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਿੱਥ ਕੇ
ਖਾਣ ਜੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਕਵੀ
ਦੁਖ ਸੁਖ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਕੇ
ਸਹਿਣਜੋਗ ਕਰਦਾ
ਸ਼ਿਸ਼ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ
ਮਥਾ ਟੇਕਦਾ
ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਉਹਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ
ਤੇ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਹੇਠ ਰਾਹ
ਬਣ ਕੇ ਵਿਛਦਾ
ਰੱਬ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ
ਗੁਰੂ ਵਿਚਦੀ ਲੰਘਦਾ
ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸ਼
ਗੁਰੂ ਤੇ ਪੈਰ ਧਰ ਧਰ
ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ
Posted by pankiti 
