ਜੇ ਮੈਂ ਕਵੀ ਹੁੰਦਾ
ਰੱਬ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਜਣ ਵਿਚ
ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦਾ
ਮਿੱਟੀ ਗੁੰਨ੍ਹਦਾ, ਸਬਦ ਪਥਦਾ
ਰੰਗ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਕ ਜਾਦਾ
ਉਹਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਵੀ ਹੁੰਦਾ
ਉਸ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਸਾਜ ਸਾਜ ਧਰੀ ਜਾਂਦਾ
ਉਹਦੀਆਂ ਰਚੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਦੀ
ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਲਾਈ ਵਿੰਗ ਤੜਿੰਗੀ ਲੀਕ ਵੀ
ਸਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ
ਉਹਦੀ ਬਣਾਈ ਹਰ ਵਸਤ ਦੀ
ਕਵਿਤਾ ਕਰਦਾ
ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਗੁੰਗੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ
4 Comments | 
ਕਵੀ | 
Permalink
Posted by pankiti
ਦੁਨੀਆਂ ਭਰੇ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ
ਚਾਹ ਪੀਂਦੀ ਹੈ
ਕਵੀ ਖਾ਼ਲੀ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ
ਆਕਾਸ ਦੀ ਘੁੱਟ ਭਰਦਾ ਹੈ
ਕਵੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ
ਕਦੇ ਖਾ਼ਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਸੰਸਾਰੀ ਦਾ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ
4 Comments | ਕਵੀ | Permalink
Posted by pankiti
ਅਜ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੇਖੇ ਹੀ ਲਾਉਣਾ
ਓਸ ਗਗਨ ਵਿਚ ਲਾਟੂ ਟੰਗਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਜੁਗਾਂ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ
ਰਾਤ ਰਹੀ ਹੈ
ਅੰਬਰ ਅਗੇ ਅੰਬਰ
ਅੰਬਰ ਹੋਰ ਪਰ੍ਹੇ ਪਰ੍ਹੇ ਅੰਬਰ
ਸੂਰਜ ਹਰ ਅੰਬਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ
ਹਰ ਰਵੀਵਾਰ ਮੈਂ
ਕਿਸੇ ਅਨ੍ਹੇਰੇ ਅੰਬਰ
ਰਵੀ ਬਾਲਣਾ
ਕਵੀ ਨੂੰ ਏਹੋ ਕੰਮ ਸੋਭਦਾ
ਏਹੀ ਕੰਮ ਉਹ ਕਰਨਾ ਜਾਣੇ
Leave a Comment » | ਕਵੀ | Permalink
Posted by pankiti
ਬਿਰਖ ਪੌਣ `ਚੋਂ
ਜ਼ਹਿਰ ਚੂਸਦੇ ਹਨ
ਕਵੀ ਸ਼ਬਦਾਂ `ਚੋਂ ਕਸੈਲ
ਦੋਹਾਂ ਬਾਝੋਂ
ਅਸੀ ਜਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ
