ਕੰਨ ਖਜੂਰਾ

ਕੰਨ ਖਜੂਰਾ

ਸੌ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ

ਸੌ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ

ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ

ਉਹ ਤੁਰਨ ਲਈ

ਜਰਨੈਲੀ ਸੜਕਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ

ਜਿਥੋਂ ਦੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ

ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕਿਣਕਾ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ

ਘਾਹ ਦਾ ਪੱਤਾ ਨਹੀਂ ਦਰੜਦਾ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੈਰਾਂ ਦਾ

ਭਾਰ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਚੁਕਦਾ ਹੈ

ਕੰਨ ਖਜੂਰਾ ਬੰਦੇ ਵਾਙੂੰ ਸੋਚਦਾ ਨਹੀਂ

ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ

ਫ਼ਾਸਿਲਾ ਨਹੀਂ

ਸ਼ਾਮਲਾਟ

ਖਾਲੀ ਪੰਨਾ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਹੈ

ਏਥੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਅਣਲਿਖੀਆਂ

ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਇਕ ਦੂਜੀ ਦਾ ਹਥ

ਪਕੜ ਕੇ ਟਹਿਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਲਿਖੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਲਗਣ ਵਿਚ ਤੜੀਆਂ

ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ

ਅਣਲਿਖੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ

ਲਿਪਟ ਜਾਣ ਦੇ ਸੁਪਨ ਵੇਂਹਦੀਆਂ।

ਪਾਣੀ

ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜਿਓਂ ਨੀ ਜਿੰਦੇ
ਪਾਣੀ  ਵਾਂਗ ਵਿਹਾ
ਡਿੱਗਣ ਵੇਲੇ ਝਰਨਾ ਬਣਦਾ
ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਦਰਿਆ

ਬਿਰਖ

ਇਕ ਰੁੱਤ ਪੱਤੇ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਦੂਜੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਬਿਰਖ ਕਿਸੇ ਰੁਤ ਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜਦਾ

ਬਿਰਖ

ਕੋਈ ਬਿਰਖ ਦੀ

ਛਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਛਾਂ ਉੱਤੇ

ਬਿਰਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ