ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਟੈਂਕ ਨਾਲ
ਢੱਠੇ ਘਰ ਦੇ ਢੇਰ ਉਤੇ
ਮਾਂ ਖੜ੍ਹੀ
ਬੱਚੇ ਦਾ ਖਿਡਾਉਣਾ ਫੜੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਾਂਹ ਚੁਕਦੀ ਬੋਲਦੀ
ਇਸ ਭਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੀਹਦਾ
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਮੈਂ ਤੁਰਤ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ
ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਅੰਦਰ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚੋਂ
ਹਾਕ ਵਜਦੀ ਹੈ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਪੁਸਤਕ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ ਕੇ
ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਮਲਬੇ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ
ਫਿੱਸੀ ਗੇਂਦ ਪਲੋਸਦੀ
ਬਾਂਹ ਚੁਕ ਕੇ ਬੋਲਦੀ
ਜਨੀਨ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ
ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਬ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਨਾਜ਼ਰ ਸਮਝ ਕੇ
ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਸੀ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ
August25, 08 at 02.59 |
ਬਹੁਤ ਸੰਜੀਦਾ ਕਿਹਾ, ਜਾਨਦਾਰ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ….ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਾਂ….ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗੂੰਗੇ ਹਾਂ….ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕੂਕਦੀਆਂ ਹਨ….ਲਿਖਦੇ ਰਹੋ ਜੀ…ਤਰੱਕੀਆਂ ਕਰੋ..
August26, 08 at 05.05 |
Thanks for your kind comment.
September10, 08 at 08.35 |
ਦਿਖਦੇ ਨੂੰ ਦਿਖਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੀ ਔਖਾ ਕਾਰਜ ਹੈ।
ਸਾਥੀ
September13, 08 at 03.14 |
ਟਿੱਪਣੀ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ
ਪੰਕਿਤੀ
December13, 08 at 09.07 |
Stunning and saddening…
December15, 08 at 03.32 |
I am glad this poem has made you feel this way. One of the many functions of poetry is to expand our sympathies and enlarge our arms to embrace ‘others’.
thanks for the comment.
December20, 08 at 05.40 |
thanks !
Can i post it on my blog ?
December20, 08 at 03.54 |
Sure you can. Since it has been blogged or published in Pankiti the poem is no more mine. It is your’s as well, or of anyone who reads it.l
December23, 08 at 02.18 |
[...] Source : Posted at pankiti. [...]
February6, 09 at 01.49 |
ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ‘ਚ ਵੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ? ‘ਤੇ ਉਹ ਕਾਹਦੇ ਵਾਰੇ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਦੇ ਹੋਣਗੇ? ਫੁੱਲ,ਤਾਰੇ,ਮੌਸਮ,ਇਸ਼ਕ- ਕਾਹਦੇ ਵਾਰੇ?
ਉਹ ਜਾਹਦੇ ਵਾਰੇ ਵੀ ਲਿਖਦੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਣ, ਹਰ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹੋ ਉਘੜਦਾ ਹੋਵੇਗਾ- ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ…