ਕਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਪੀਂਦਾ ਹੈ

ਦੁਨੀਆਂ ਭਰੇ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ
ਚਾਹ ਪੀਂਦੀ ਹੈ
ਕਵੀ ਖਾ਼ਲੀ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ
ਆਕਾਸ ਦੀ ਘੁੱਟ ਭਰਦਾ ਹੈ
ਕਵੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ
ਕਦੇ ਖਾ਼ਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਸੰਸਾਰੀ ਦਾ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ

ਵਿਥਿਆ

ਭਰੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੱਜਣ ਤੱਕਿਆ
ਕੰਬਦਾ ਕੰਬਦਾ ਦਿਸਿਆ
ਭਰੇ ਕੰਠ ਵਿਚ ਬੋਲ ਉਲਝ ਗਏ
ਰਹੀ ਅਧੂਰੀ ਵਿਥਿਆ

ਵਿਥਿਆ

ਨੈਣੀਂ ਅਟਕੇ ਅੱਥਰੂ
ਕੰਠ `ਚ ਅਟਕੇ ਬੋਲ
ਆਪੇ ਵਿਥਿਆ ਜਾਣ ਲੈ
ਦੋ ਪਲ ਬਹਿ ਕੇ ਕੋਲ

ਦੋ ਕਣੀਆਂ

ਦੋ ਕਣੀਆਂ ਸਵਾਂਤ ਬੂੰਦ ਦੀਆਂ
ਇਕ ਕਿਰੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ
ਗੁਆਚ ਗਈ

ਦੂਜੀ ਕਿਰੀ ਸਿੱਪੀ ਵਿਚ
ਮੋਤੀ ਬਣ ਗਈ

ਮਿਟੀ ਵਿਚ ਗੁਆਚੀ
ਫੁੱਲ ਬਣੀ ਖਿੜ ਉਠੀ
ਸਿੱਪੀ ਵਿਚਲੀ ਪੱਥਰ
ਬਣਕੇ ਬੰਦ ਹੋਈ

ਅਣਚੁੰਮੇ ਹੋਂਠ

ਅਣਚੁੰਮੇ ਹੋਠਾਂ `ਚੋਂ
ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਸਬਦ
ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ