ਦੇਹੀ ਤਿੜਕ ਗਈ

 

ਡਰਦਾ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ

ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਾਂ

ਦੇਹੀ ਦਰ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ

ਉਲਟਾ ਦੋਸ ਧਰਾਂ

 

ਦੇਹੀ ਫੜ ਫੜ ਰੱਖਦੀ

ਬਾਹਰ ਪੈਰ ਨਾ ਧਰ

ਇਕ ਵਾਰ ਜੇ ਨਿਕਲਿਆ

ਫੇਰ ਨਾ ਮਿਲਣਾ ਘਰ

 

ਦਰ ਦਰ ਅਲਖ ਜਗਾਉਂਦਿਆਂ

ਆਯੂ ਗਈ ਵਿਹਾ

ਭਿਖਸ਼ਾ ਪਈ ਤਾਂ ਦੇਹ ਦਾ

ਠੂਠਾ ਤਿੜਕ ਗਿਆ

ਦੇਹੀ ਮਾਂ

 

ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਸੌਂ ਤਾਂ ਸਕਦੈ

ਜਦ ਜੀ ਚਾਹੇ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਉਹਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਨੀਂਦ ਤੇ ਮਿਰਤੂ ਸਕੀਆਂ ਭੈਣਾਂ

 

ਸੁੱਤਾ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਗੇ ਜੇ ਨਾ ਹੋਏ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ

ਜੋ ਜਾਗੇ ਜਗਾਵੇ ਓਹੀ

ਬੁਝੇ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਕਦ ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ

 

ਮੈਂ ਸੌਵਾਂ ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ

ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਲਈ

ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰਖਦੀ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧੜਕਦਾ ਰੱਖਦੀ

ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ

 

ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ

ਨਾ ਸੋਵਣ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਗਣ ਤੋਂ